Reiniciar

21-X

2010-01-21T21:38:00.002+01:00

Ás veces, en días coma hoxe, non me imaxino lonxe da casa, lonxe da terra. Loitando polo meu, polo noso, aínda que moitos non teñan nin conciencia de que posúen algo tan fermoso e tan grande como unha cultura, unha lingua, un país. E a pesar de todo: de que mexen por nós e digan que chove, a pesar do PP no goberno, a pesar dos féridos e duros, imbéciles e escuros (eses non nos entenden, non), hai esperanza. QUEREMOS GALEGO. Eu e dúas prazas do Obradoiro cheas (e como non temos dúas prazas, enchemos a que temos dúas veces)

"Cada terra é como se fose o mundo enteiro [...]. Do grandor do teu espírito depende todo: canto máis pequeno sexa, máis terra precisará. Se o teu pensar é fondo, a túa terra, para ti, non terá cabo, nela estará o mundo todo con tódolos seus climas. Se o teu pensar se detén na codia das cousas, non digas tampouco: Galicia é ben pequena; es ti, que endexamais poderás concibir nada grande". Vicente Risco, Da medida das cousas

2009-12-30T00:57:00.000+01:00

Que ganas de rematar o 2009...

2009-07-30T16:31:00.002+02:00

Y ahora que he caído al fondo de una piscina, que ni una gotita de agua tenía, voy a recoger mis alitas rotas, y las pegaré trocito a trozo y volaré... yo soy una montaña rusa que sube, que baja, que ríe, que calla... confusa, me dejo "de llevar" por lo que los días me quieran mostrar...

Que de tempo sen que unha canción me falase así...

2009-05-23T22:54:00.003+02:00

Estoume encerrando. É curiosa a sensación consciente dese peche... canto máis reflexiono sobre o mala que é esa opción, máis me encerro.

Teño un gran amigo que me dixo onte que o ser humano acostúmase de xeito doado á soidade. Sentinme moi mal os primeiros días en Vigo, pero agora paréceme moi difícil volver a "compartirme" co resto do mundo. Canto máis desexo a presenza de meus pais ou de Zalo, máis conta me dou de que en realidade xa me acostumei a estar soa. Rodeada de xente penso no ben que estaría no meu sofá lendo ese libro que me espera en casa. Porque agora en casa só me agardan dúas cousas: libros e a 92.10 (Radio Nacional Clásica)

A miña vida xa non produce nada que se poida contar ás persoas. En certo modo, por esa causa o blog está deixando de ter sentido. Xa non me apetece escribir... ¿apetéceme algo en concreto?... ¿algo que non sexa ler ou escoitar música clásica?... Tódalas posibilidades que se me ocurren implican algo que non teño: cartos. Ademais de gilipollas, son pobre xDDDDD

Chove en Vigo igual que chovía en Compostela, sobre a pedra, pero aquí a chuvia deprime, espanta e encerra á xente na casa, igual que eu me encerro en min. Supoño que o problema esta aí: en que dentro sinto chuvia e non me apeteceme mollarme, nin coas cousas nin coas persoas. Canseime de esperar e arriscar, cánsome dos cambios e apetéceme parar. Aí tedes algo que me apetece de veras: parar xa. Asentar o cú nalgún sitio (con alguén?... se cadra si...). Tamén quero parar de pensar, parar ese proceso mental do pensamento que me autodestrúe e me compunxe.

Quero que pare de chover.

Baixón

2009-03-26T21:35:00.002+01:00

Que jodidos son os baixóns cando se enchen de recordos. Que ben se vivía sendo estudiante, que ben se vivía antes... O de ser estudiante é unha excusa. Non boto de menos exactamente iso... ¿Sei o que boto de menos?

Que ganas teño de deixar de pensar.

ODIO ESES DÍAS DO MES!!!!!!!!!

Manifesto a prol da convivencia lingüística

2009-02-14T07:28:00.002+01:00

Se queredes apoiar esta causa, tedes o manifesto neste link, no que tamén o poderedes asinar como persoa a prol da convivencia lingüística:

http://www.amesanl.org/campanhas/convivenciaeigualdade.htm

Fartiña estou!!

2009-02-09T19:39:00.002+01:00

Estou realmente moi farta de toda esa bulla que se está armando por culpa dos papanatas de Galicia Bilingüe. Non trata de ser un insulto persoal cara cada un dos membros desa plataforma, non, de seguro que hai xente moi válida aí metida, pero coño!!! As cousas polo nome...
1º. Ata o cú de que se fale de Galicia Bilingüe. ¿Pero a vós non vos ensinaron no colexio que o bilingüismo non existe, que é unha forma utópica da perfecta convivencia igualitaria de dúas linguas? NON HAI BILINGÜISMO EN NINGÚN LUGAR DO MUNDO. Demostrado. Como moito, poderemos falar de Suíza, como un país con 4 linguas oficiais (unha por cantón), ou de Canadá, país no que, dependendo da zona, se fala inglés ou francés por motivos provintes do colonialismo da Idade Moderna. O que se dá no estado español é un exemplo de libro do concepto (el concepto es el concepto) "diglosia", que, nun nobre corta e pega, vos achego:
"Situación dun individuo ou comunidade que utiliza dúas linguas, cando unha das cales, polo xeral a materna, é considerada polos propios falantes e na práctica social e política, como inferior á outra, de tal xeito que a lingua con máis prestixio se utiliza nas relacións sociais consideradas máis elevadas ou formalizadas, mentres que a outra se reserva para as relacións consideradas informais". O que eles viñan dicindo onte na súa magnífica manifestación: o galego para as vacas (e eu son parva, porque aínda que teño unha licenciatura, fixen tódolos meus putos exames en galego, que é o idioma para falar na corte)
2º. Que me digan que o castelán está oprimido en Galicia... é que xa nin me enfada, directamente dame a risa. A semana pasada, con motivo das prácticas do CAP, estiven acudindo a un instituto público vigués no que non escoitei nin a un so rapaz falar en galego. E esa é a fodida realidade: o único recanto de esperanza que queda na xuventude galegoparlante atópase ou ben no rural, ou ben en Compostela (cidade na que si que se escoita a adolescentes falando a lingua galega).
3º. Que a televisión e radio públicas, mellor dito: A televisión e radio, porque só hai unha, a RTVG, fagan fachenda de defender a nosa lingua... espera que collo un coitelo e se tal suicídome: NON SABEDES POÑER UN PUTO PRONOME NO SITIO, HOSTIA!!!! Enfermades a calquera, e o peor é que hai xente galegoparlante de toda a vida que agora comeza a dubidar sobre a colocación do pronome pola vosa culpa.
4º. "Es que el gallego sólo te sirve para Galicia": e a min que?!?!?! O ruso só vale para Rusia, e o suomi para Finlandia. ¿Agora hai linguas de primeira e linguas de segunda por unha cuestión puramente baseada no número de falantes? ¿Canta merda máis me ides obrigar a escoitar pasiva dende o meu sofá?
5º. Señora Rosa Díez: a vostede xa non lle digo nada. Moita militancia, moito esquerdismo, e é vostede máis fascista que Hitler. E por riba ten os santos cojones de irse a Bouzas a facer campaña electoral, para que a los niños vigueses no se les obligue a hablar el gallego. Do fígado me pon vostede. Cianótica perdida.
6º. E eu, como a maioría dos que comparten a miña opinión, non milito en ningún partido político. Non somos BRIGA, nin Nós-UP, nin Primeira Linha (que encima flaco favor lle facedes á nosa lingua falando "iso" ó que vós chamades galego). Eses son 20 imbéciles con ganas de bronca. Só hai que ver o cartel que convocaba contramanifestación para o domingo, á mesma hora e no mesmo sitio (é que hai que telos cadrados, si señor...), e que remataba dicindo "Vanse enterar!". Eu do que me entero é de que todos vós sodes un ignorantes de merda, fillos de papi e mami, e que agora vos deu por defender deus sabe que, porque non representades a ninguén, sodes uns auténticos fillos de puta, con todas as letras. Só sabedes cargarvos o xa pobre de por si sistema democrático deste país. Así non sei fai política, señores. Se queredes xogar a algo, comprádevos un trivial (que o mellor aprendedes algo).

Gracias por permitirme desafogar. Esta reivindicación non pretende obrigar a ninguén a que fale galego, Deus me libre. Pero que non vaian de vítimas: ¿en que bar, en que tenda de roupa, en que discoteca, en que lugar público atopastes a unha persoa que vos falara en galego de primeiras? Sede realistas, por favor. Non enganedes á xente ignorante.

;-)

2009-01-31T12:47:00.002+01:00

Gracias, porque me fas máis doado sentirme adulta. Que ben se pasa a noite escoitando El Larguero no teu coche, fumando e falando de fútbol. E que ben sentan algúns abrazos.

Experimentos Sociolóxicos

2009-01-31T02:27:00.004+01:00

Hai lugares que se prestan á análise social. Algúns requerirían un estudio máis profundo, como os trens, nos que seguro que os que tedes pasado horas e horas (algún estudiante coma min se decatou da cantidade de horas que pasas da casa a Compos e de Compos á casa??) mirando para xente da que non sabedes nada e imaxinando a) que escoita no mp3, b) cantos fillos ten, c) as posibles infidelidades cometidas, d) se se droga (a lo duro, refírome)... etc etc etc.
Pero sen dúbida algunha, un sitio que se presta para os experimentos sociolóxicos é o Vitrasa Nocturno. Se algunha vez collestes un, darédesvos de conta de que só hai dúas clases de persoas:
-As que van de marcha, de calquera idade, grupo urbano, constitución física ou condición baixa-media-alta.
-O resto, normalmente integrado por xente rara: vellos que non sabes qué pintan ás tantas nun autobús, solteironas con pinta de precisar axuda psicolóxica (ou solteiróns), drogaditos (se teñen sorte e o chofer os deixa subir), rapeirunchis de tres al cuarto, cuarentóns con cara de depravados sexuais (hainos acompañados de rapazas -normalmente inmigrantes explosivas-, ou a versión solitaria con mirada pervertida cara as máis novas que van de marcha) e mulleres de cincuenta anos en grupitos de 3 ou 4 que falan do ben que o pasan no Karaoke e do moito que ligan.

Definitivamente o meu era a Antropoloxía.

Bicos a todos!

Revolutionary Road

2009-01-27T01:38:00.004+01:00

Ou que malo é o desemprego que che permite pensar nunha película 24 horas despois de ter saído do cine.

Ou de como unha relación fracasa.

Quero pensar que Varela non ten razón (non a tes!!!) e que non todos estamos condeados a rematar así as nosas vidas sentimentais. Creo que hai vida despois da vida en parella, quero crer que podemos seguir sendo nós mesmos rodeados doutra persoa.

Non quero renunciar ós meus soños. E menos por ningún home, e tampouco quero que ningún home renuncie ós seus soños por min.

Hai esperanza?

21/01/09

2009-01-24T13:41:00.003+01:00

Que gran data o 21 de xaneiro do 2009... É o día no que comeza unha nova fase, unha nova vida... Licenciada xa, a pregunta é obrigada: ¿que fago agora? Pois primeiro intentar crer que si, que realmente o conseguín e que estou licenciada; tras isto, baixar da nube. Porque non haberá máis febreiros nin máis xuños nin septembros. Ou polo menos xa non coa mesma presión que ata agora. A partires desta data, todo o que faga será a maiores, porque a primeira meta está lograda: todo o que veña será mellor. Se fago Restauración en Pontevedra, será distinto. Se finalmente me decido polo máster, será distinto. Se non estudio nada máis, será distinto. E será mellor, iso é o máis importante.

Moitas gracias a todos os que tivestes algo que ver con esa licenciatura. Cos meus pais a débeda faise impagable (xa non só a nivel económico, máis ben a nivel moral). Zalo: gracias por levantarme cando quería abandonar, hoxe sei que valeu a pena, e ¡¡¡¡noraboa a ti tamén!!!!, que xa eres, coma min, posuidor dun título universitario. A todos vós, os meus amigos, os que soportastes meses de estudio intensivo sen verme, días de decepción e de mala hostia por culpa dos exames, raiaduras mentais sobre o meu futuro... gracias pola vosa paciencia, polas copas gratis co rollo de que era estudiante, pola comprensión... GRACIAS POR TODO.

Quérovos moito. ¡¡¡Miles de bicos!!!

Mensaxes en clave

2009-01-15T01:08:00.005+01:00

Y aunque creí que nunca más sería capaz de comenzar, la fantasía es una vía.

Y comencé a recuperar algunos trozos rotos y una parte que aún está vacía...

De dos en dos fueron llegando hasta la puerta y luego se esfumaron sin avisar.

Sólo hay mentiras, y con ello lo que quieres es decir toda la verdad...

Son nuestros días olvidados, esos besos que se dan y que al siguiente ya no están...

Si cada noche que dormí, cada minuto que pasamos sin hablar desaparece...

Repetiré como yo quiera ese minuto que viví y no me importa si hay rigor.

Sólo hay mentiras y con ello lo que quieres es decir toda la verdad...

Toda la verdad...

Y aunque creí que nunca más... Nunca más...

Gracias, Iván, por facerme máis sinxelas as mensaxes en clave.

Bicos a todos.

Domingo

2009-01-05T02:33:00.001+01:00

Que raros estes últimos días... o estrés non me persigue aínda, pero bótoo en falta, sobre todo cando me ergo ás cinco da tarde cunha resaca criminal... O venres foi un bonito día, con dúas perdas de autobús (un porque me quedei durmida, o outro perdino a 500 metros da parada). Logo tren. E despois Maispa, en boa compañía. E unha noite agradable, con boa xente. Tamén un bo despertar o sábado, para visitar esa gran cidade chamada Salvaterra. Reencontro con rapaz guapo (un bico, Manuel, que ben che senta traballar e ese estupendo Golf que te compraches, cabrón!!), e felicitacións de ano á familia política e a Zalo. E pola noite outra vez a saír... agora non sei se valorar á xente do sábado igual que á do venres...
Descolgada andaba eu polos locais da zona vella, desconectada dos que son os meus amigos, noutra esfera, con outras cousas na cabeza... Gracias mil, Rubén, polas conversacións sobre temas trascendentais. Se non fose por ti... e polo alcol, que ó final fixo que mo pasase ben nunha noite que non se prestaba a nada. Ás veces pregúntome se chegaremos así ós 30, que peniña damos... Botábavos de menos, e aínda así... Parece imposible deixar o pasado atrás e mirarnos ó espello. Incluso mirarnos ós ollos nos molesta. Dádesme gana de gritarvos que xa non son Angie, joder!!! Non me tratedes como o facíades antes que non son a mesma, as respostas non van ser as mesmas, e despois encima saídes con cara de estrañados. Crecede, nenos. A vida cambia.
E domingo de reflexión. Descubrindo grupos incribles, como Russian Red, e acabando no cine coa compañía do venres á noite.
Sempre volvemos ó que nos fai realmente felices.

23

2008-10-18T03:45:00.002+02:00

Só é un número, nada máis ca iso. Pero supón un gran cambio... Son os 23 da licenciatura, os do CAP, os de andar de aquí para alá no tren a toda hostia... Os do novo traballo, pese a non cobrar, do meu, como historiadora da arte. Moitas esperanzas nestes dous numeriños.
David, gracias!!! Por un cumpreanos redondo. Gracias por ensinarme a ser máis maior, a crecer. Sempre estarás comigo, nalgún rinconciño de min. Segues a ser importante, non te olvides nunca de que eres importante para min. Quérote moitísimo.
Zaliño, gracias por aturarme, basicamente por iso. Sei que non é doado, e que todo isto que estamos a vivir é a proba de lume. Se a superamos, será estupendo. Senón, será estupendo igual: hoxe por hoxe non me importa o que veña, sei que somos o suficientemente adultos como para afrontar o futuro. Ámote, meu rei.
Papis, Marta, Valentín... De vós, da miña familia, xa queda pouco que dicir. Sodes o mellor que puiden ter na vida. Gracias!!!!!!!!
Un novo día virá mañá, e con el un novo despertar e un novo anoitecer. Os 23 seguen a ser bastante parecidos ós 22, despois de todo...

2008-08-24T22:40:00.002+02:00

Como doe ás veces vivir... como custa camiñar, seguir avanzando sabendo ó mesmo tempo que cada pegada pesa... pesa tanto como a insoportable levidade do ser... Onde perdín o resplandor?
Afogo!!!

No te diré que no... yo te sigo porque creo que en el fondo hay algo...

Botádeme unha man, por favor, aínda que sexa ao pescozo... Se hai alguén aí, se alguén me escoita, se algún de vós me le... pegádeme unha ostia e facédeme espabilar, por favor. Se me queredes farédelo.
Graciñas!!

De decisión en decisión

2008-08-19T23:30:00.002+02:00

Todo nesta vida é unha decisión. Menos a primeira, que toman os nosos pais/nais, a de nacer. Pero esa é, polo tanto inevitable. Non quero dicir con isto que me gustase que fose evitable, pero ben, unha vez aquí... hai que decidir. Decidir quen son os teus amigos, cal é a túa asignatura e profesor favoritos no cole (no instituto case que xa non tes diso, e na universidade menos...), decidir a quen amar, decidir qué facer, qué non facer, que estudar ou a quen admirar. Empezo a recordarme a Trainspotting...

Hai decisións que parecen doadas, e todo o mundo opina das túas dúbidas que son fáciles de resolver. Toda esa xente que te quere ten moi claro que facer e como facelo. A min, hoxe por hoxe, o consello da xente dáme máis ben igual (sen faltarvos a todos vós que me estades aconsellando estes últimos días): voulle facer caso ó aliado máis fiel que teño dende hai xa case 23 anos: o tempo... Vou deixar que o tempo pase e que sexa el mesmo quen me dicte o camiño. Non vou centrifugar máis a cabeza, non quero decidir, non mo podo permitir -non agora, con exames non-; por iso vou crer nesa frase tan sabia que di que o tempo todo o calma: a tempestade e a calma.

A ver que pasa.

Sorte a todos os que estades preparando septembro. Vémonos polas Compostelas, ou no seu defecto, polos Vigos. Bicos!!

Zaragoza-Vigo

2008-08-12T15:10:00.003+02:00

Ya no tengo solución, sé que no tengo remedio...
Sei que te botarei de menos, como di esa canción que agora sona na túa cabeciña. Gracias, de verdade que non sei como darche as gracias por eses cinco días que me serviron para pensar e para volver con enerxías renovadas a esta, a miña casa, a miña terra. Agora polo menos sei que lonxe deste lugar hai outro sitio onde tamén podería ser feliz.
Pensa que despois de tantos anos e tantos momentos vividos xuntos, aínda que separados, nos nosos destinos hai xa poucas cousas que nos poidan ameazar. Gracias por esa amizade sincera que me das cada día; espero non fallarche nunca.
Dende Galiza, dende un rinconciño ó lado do mar, mil bicos para ti.
Quérote!!

Novos adeuses

2008-07-08T02:22:00.003+02:00

Parece que nunca acabo de dicir adeus. Miles e miles de gracias, Barbarini. Vémonos pronto, ou en Segovia ou en Italia. Como xa sabes, esta sempre será a túa casa. ¡Quérote!
E a todos os que xa vos fostes: Sarini, Marta, Stefania, Filippo!!! (grazas polos teus mails), Mar, Ana (¡Viva Valencia!)... incluso Doménico e Simone... grazas por ter vido a Santiago, polas festas no Avante e no Tarasca, polos mimos e as boas noites en boa compañía. E, en especial ás falleras e a Bárbara, grazas por aturar os meus nervos pre-exames, os meus estreses que ás veces eran escatros e por terlle dádo á facultade ese acento tan fermoso que todos traíades das vosas cidades.
Para sempre, sodes galegos, sodes compostelanos!!!

Mil bicos para todos. ¡Quérovos!

O que nos persegue

2008-05-29T13:29:00.002+02:00

Sabedes que o pasado é reiterativo, verdade? Pois ben, en pouco menos de media hora eu teño unha cita con el: o parcial de Grecia para a peaso de troncal de Arte Antiga. Teño medo, moito medo!!! Máis que medo sinto pánico. Auténtico temor a que o pasado non só volva, senón que se repita, e como sempre ocorreu aprobe este exame e suspenda a parte de Exipto no exame final. Iso suporía volver con todo en septembro, e como sabedes intento licenciarme!!!!! Non pasarme a vida con pipiolos de 1º curso que cren que ser universitario é marabilloso. Si, pode que o sexa, pero chega un momento no que estás ata o cú de ser universitario e xa tes ganas de ser traballador (ou ,no seu defecto, parado)
Nada máis. Era só para desafogar un pouco.
Agora vou facer un pipí (debe ser dos nervos que levo toda a mañá mexando)

Bicos.
PD: non vaiades nunca a Exipto, porque polas fotos que me poñen sempre no exame debe ser todo igual (moita area, e moitos capiteis iguais en tódalas salas hipóstilas de tódolos templos que existen). Non vale a pena, en serio. Ademais seguro que fai moito calor e que algún exipcio pretenderá cambiarvos o voso mozo/a vosa moza por 15 camellos/dromedarios.

2008-05-08T23:10:00.004+02:00

Cando coñeces a persoas coas que eres feliz, e sabes que o seu fin non está á túa beira, as despedidas fanse moi difíciles. Na foto está só unha pequena representación do que esas persoas son na miña vida. Sarini, a rapaza de gafas, supón todo iso que aprendín cos italianos (porca miseria!!), e tamén a dor do adeus. Coma ela, xa se foron Filipo (sempre no meu corazón, polo que vivín ó seu lado e por todo o que me ensinou), Marta... E Bárbara, a morena guapísima, que en breve tamén se irá de volta a Segovia. Son xente que se quedará comigo, nun rincón da miña alma, e ós que quero de verdade. Boto de menos ós que marcharon, e prefiro non pensar nos que quedan por irse. Pero é lei de vida. Por outra banda, persoas tan grandes coma Vane, que se quedan aquí, a un pasiño, en Redondela. Completan todos eles un magnífico plantel.

Valeu a pena coñecervos!!!

Quérovos moitísimo!!!

Mil bicos a todos.

La niña de Rajoy

2008-03-06T23:30:00.002+01:00

La niña de Rajoy ten un pai e unha nai, casados catolicamente pola igrexa, e que ademais só foden para concibir fillos e procuran non sentir pracer no seu acto sexual (por suposto na postura do misionero porque é a única que parece gustar a Benedicto XVI). La niña de Rajoy nunca podería ser filla de dúas mulleres ou de dous homes que se amen. Iso sería antinatural. La niña de Rajoy estuda nun colexio privado (porque se lo pueden permitir y porque los públicos/concertados son muy poco cool), só sabe falar castelán, e en todo caso inglés, sexa galega, catalana ou vasca. Porque el idioma de España es el español. A la niña de Rajoy non lle gusta que os inmigrantes se senten ó seu carón no autobús porque está case segura de que lle queren roubar ou que a van violar, porque ó fin e ó cabo hai moi poucos inmigrantes que veñan a España só para traballar (cobrando un soldo inferior que lles pertence como raza inferior que son, evidentemente). A la niña de Rajoy non lle farán falta bolsas do Estado para estudar, porque case seguro que é filla de funcionarios e ten toda a educación universitaria gratuíta para o resto da súa vida. E tampouco lle importa Bolonia, porque xa tiña pensado facer o seu máster millonario nos Estados Unidos.
Prefiro non seguir.

Un bico a todos, e xa sabedes, a votar o domingo!!!!!!!! É polo noso ben...

2008-02-11T22:51:00.003+01:00

Nada máis, só a foto, que como non mas dan ata abril... pois para que me vaiades mirando...
Supoño que é a primeira proba de que en breve me licencio.... ains, que medo.... tanto tempo esperando por este momento e agora non sei que vou facer despois...
Xa se verá. Tempo hai (que licenciarse con 22 anos está moi ben)
Bicos a todos.

Velliños

2007-12-03T15:54:00.000+01:00

Hai unha parella de velliños que existen en Santiago dende tempos inmemorables. Vinos o primeiro ano de carreira, e véxoos case tódalas semanas dende aquela. Son incribles... Deben andar polos 90 anos, pero a señora é destas moi modernas e vai co seu gorriño de lá vermella cunha flor blanca, unha camisa, unha chaqueta e unha saia (cada cousa dunha cor), unhas medias destas de fantasía grises e uns relucientes deportivos Adidas blancos que xa os quixera eu para min. El é, como tódolos homes, un pouco máis discreto na súa forma de vestir, pero tamén leva uns tenis moi chulos. Sempre van collidos da man, sempre discutindo (ou falando en voz alta, o máis probable isto último, que case seguro que están os dous un pouco xordos), soen parar pola cafetería Derbi... e quérense. Nótaselles a kilómetros que se aman, é unha cousa tan rara nestes días... Estou acostumada a ver parellas e matrimonios maiores, pero habitualmente sempre vai el enfurruñado queixándose dalgo ou a señora falando polos códavos e o señor en Babia... Eu non quero ser como estas parellas e matrimonios. A min gustaríame transformarme dentro de 70 anos no que esa señora multicolor é, no que representa... E gustaríame ter a alguén ó meu carón que faga o papel do marido amante.

Un bico a todos.

PD: Que ñoña estou ás veces... que asco me dou!!!!

A que cheira Compostela?

2007-11-06T00:38:00.000+01:00

Hoxe dicíame Rocío Sánchez Ameijeiras (a miña profesora de Arte Medieval) que Santiago vive estes días outonais como unha segunda primavera, especialmente este ano que aínda non empezou a chover. Non chove, e sei que debería, pero a luz na pedra é incrible. Con choiva xa non hai tanta luz, e xa non hai cores que varíen do gris pétreo. Pero certamente... que bonita está Santiago!!

Aparte disto, eu quería falarvos de cheiros. A que cheira Compostela?? Pois é algo que me plantexei hoxe voltando a casa para comer. Hoxe cheirei algo moi familiar por estas rúas, algo sorprendente, desto que te paras e ulisqueas... Isto vaivos sonar raro, por iso vos poño en antecedentes: ó lado da casa de meus pais, en Moraña, a uns 30 metros, hai unha capela de principios do XIX coa advocación da Inmaculada Concepción. Non é que eu sexa moi cristiana, pero tódolos 8 de decembro, festividade desta Virxe, vou á misa alí, porque é o único día que a abren. Pois imaxinade o cheiro a retablo vello, pero non é algo desagradable, senón todo o contrario, cheira a madeira anciana, a velas, a flores... é unha combinación... non sei describírbola. Pero hoxe Compostela cheiraba así.

E ademais dos cheiros... nunca vos preguntastes a qué sonan as cidades? Os sons que definen un ámbito urbano son moi diversos, pero sempre hai un especialmente característico... E digo as cidades porque pola experiencia os pobos soen sonar de xeito similar...
Vigo a min sóname a gaivotas e a pitidos de barco, tamén a tráfico, e sobre todo a mar... a ondas do mar de Vigo, se vistes meu amigo, e ¡ai, Deus!, se virá cedo!!... (así tamén lle mando un saúdo a Martín Códax, o noso gran trobador...) Ondas do mar levado, se vistes meu amado, e ¡ai, Deus!, se virá cedo...
Pontevedra, dentro do pouco cariño que lle teño, sóname a nenos. Quizais porque na Ferrería sempre hai unha chea deles... E cheira a celulosa, aínda que ultimamente menos...
Santiago sona a campás, iso é indubidable...

Pois ben, déixovos pensando a que sona e a que cheira a vosa vida (espero que non vos cheire a queimado, ;-) ]

Bicos!!!

Cansancio

2007-11-02T13:49:00.000+01:00

Resulta que onte fun xogar ó fútbol cos de Vigo. Pero non recordaba que o deporte fose tan malo para a saúde, que hoxe non me movo... Teño unhas maniotas ["agujetas"]...
Aparte diso esta ponte só me serviu para dúas cousas: unha saír un par de horiñas por Vigo, e dúas rematar o traballo para Vangardas Históricas do Século XX, sobre Giorgio de Chirico. En realidade gustaríame terme quedado en Vigo todos estes días, pero teño a obligación moral de regresar hoxe pola noite a Moraña para estar un pouco cos meus pais... Ultimamente case non saio, teño a impresión de que máis alá dos muros da Facultade non hai vida, síntome... síntome cansa e aburrida. Quero voltar de vez en cando a esa vida de beberme un par de cubatitas e saír a bailar ou a ver cómo bailan por aí, e descubrir novos sitios e coñecer xente... Quero... o que quero é non facerme vella antes de tempo.
Achégovos o único poster que hai na miña habitación en Santiago. Así aínda que non ma virades pois podédela imaxinar un pouco mellor. Tamén quero conservar a ilusión polas cousas que Amelie tiña, iso si que estaría moi ben...
Bicos. Quérovos.

Bologna e Packard Bell

2007-10-25T19:06:00.000+02:00

Esas son as dúas novidades da miña vida. Un novo portátil que estreno hoxe, e estrénoo no blog, e un marabilloso (¬¬) proceso de Bologna que me obriga a acabar a carreira este ano, vaia por Dios. Iso significa que teño 23 asignaturas. Non digo máis. Co número creo que basta para que vos fagades unha idea de como é a miña axenda....

Pois nada máis, que me conectarei máis a miúdo (por fin) e que actualizarei tódalas semanas. Prometido!!

Bicos, quérovos a todos!!!

Ingmar e Antonioni no recordo

2007-10-01T16:39:00.000+02:00

O día 30 de xullo dous mestres do celuloide abandonaron para sempre este mundo de ensoños cinematográficos para soñar eternamente no ceo dos grandes directores. Fóronsenos Ingmar Bergman e Michelangelo Antonioni. Cada un deles, ó seu modo, contribuíron a facer máis grande a miña cinefilia e a poñer máis alto o listón de tódolos que fan cine (ou o intentan).
Simplemente rendirlle homenaxe a ambos, especialmente a Ingmar, do que en Vigo se acordaron algúns especialmente cunha esquela nos pechados Multicines Centro que recitaba:

"INGMAR BERGMAN

Fallecido el 30 de Julio de 2007

Tus hijos no te olvidan"

Un bico a todos. Quérovos!

De volta en Compostela

2007-09-11T21:22:00.000+02:00

Un septembro máis outra vez nesta a miña 2ª cidade. Sen demasiadas novidades (sobretodo despois de que onte Patri me contase vintemil noticias novas, cando me din de conta de qué tranquila é a miña vida). Este verán tiven un funeral, unha voda, moito tempo para aburrirme e outro tanto para darme de conta de cómo cambian as cousas, de cómo evoluciona -ou mellor dito involuciona- a xente e de plantexarme seriamente isto de acabar dunha p. vez a carreira.
Xa vos contarei con máis tempiño. Agora, como cando vos deixei aquel lonxano 19 de xuño da última entrada, teño exames.
Un bico enorme. Quérovos a todos!!! [A todos os que volo merecedes, claro está]

PD Adxunto foto da voda, que madre mía nunca me vin tan pijola!! xD

Micaela

2007-06-19T13:46:00.000+02:00

Só quería ensinarvos o guapísima que está Micaela, que posa e todo para que lle saque a foto. Nestes días de exames boto moito de menos á family, pero a verdade é que tamén me fan falta os mimiños da miña gata.

Bicos!!

"Todo lo demás"

2007-06-03T01:54:00.000+02:00

Hai unha canción no meu mp4 que interpretan Iván e Amaro Ferreiro con Xoel López (o cantante de DeLuxe). Hai unha frase desa canción que me gusta moito, aínda que en xeral a canción encántame:
Yo te prometí hacer deporte pero era una mentira, para robarte un tal vez...

Só quería dicirlle ó meu neno que o quero, faga deporte ou non, con teléfono móbil ou sen el... Que te quero. Encantada de compartir a miña vida contigo, meu rei.
Puedo presumir de poco, porque todo lo que toco se rompe.

Un bico a todos.
PD: A canción orixinalmente é de Andrés Calamaro, por se vos interesa.

Orquídeas

2007-05-29T03:29:00.000+02:00

Resulta que agora enfrente da miña casa en Moraña nacen unhas orquídeas pequerrechiñas salvaxes, de cor azul. Meu pai díxome que había bastantes, e coma nos meus mellores tempos de cría fun cunha texoira e moita paciencia e fixen peaso de ramo de mini-orquídeas. Resulta que disto fai xa tres semanas. O sábado pasado, cando voltei á casa, seguían igual de bonitas, e incluso algunhas botaron raíz no floreiro de cristal.

Diredes que esto que vos conto é unha auténtica parvada, e pode que visto así o sexa. Pero ten unha reflexión vital por baixo... As orquídeas aguantaron tres semanas, cun instinto de supervivencia que me sorprende nunha flor. Párome a pensar que na vida dos humanos non todo é así sempre... Hai flores na miña vida que se marchitaron, que se foron. Hai outras que estaban nun xarrón na miña casa e agora están noutro xarrón noutra casa (todos os que vos fostes estudar por esas terras de Deus, por exemplo). Boto de menos a bastante xente, algunha supostamente moi cercana, á que eu noto moi lonxe...

Para outros desaparecín eu... O que ti non sabes é que no fondo sigo aí, máis preto do que cres... Por si les isto, que supoño que non (como ti dixeches hai cousas que non se perdoan), dáme pena que ti marchites con 23 (24?) anos. Ás veces o que cremos que é o que queremos para o resto da vida non é tal. Pensa ben o que estás facendo, se vale a pena perder tanto por gañar tan pouco (con todos os meus respetos para a señorita). Sigo, a pesar de todo, queréndote moito e preocupándome por ti. Non esquezas que foches ti o que quedaches coa miña flor (había que darlle un toque gracioso á entrada, senón menudo sermón...)

Bicos a todos. Coidádevos, e estudiadeeeeee!!!!!!!

Fénix

2007-04-24T00:53:00.000+02:00

Como a Ave Fénix rexurdindo das cinzas, a miña cinza brila de novo. Por certo: unha referencia a Xavier Alcalá, qué grande libro iste de A Nosa Cinza. Por si tedes un rato.
Novos proxectos fan latexar de novo as miñas meniñas. Ser figurante non é máis ca iso, aparecer un pouquiño por detrás nunha película, filme, serie ou documental. Pero serve para recordarme o que sentía cando me subín por primeira vez a un escenario, a aquel inolvidable escenario do San Tomé. E méteme o mono outra vez no corpo!!! Hoxe grabamos en Trazo un capítulo de Historias de Galicia (para a TVG, emitirase en septembro por si vos interesa verme caracterizada á moda do século XVIII). O outro día, e isto xa non supón tanta ilusión, non me quedou máis remedio que ir de público ós Tonechos... no coment...
Pero así, pouquiño a pouquiño, Granada queda na miña ialma como un bo recordo. Como o recordo dunha Xeliña emprendedora que non sempre consegue o que desexa, pero que rapidamente se pon en pé.
Un bico a todos. Quérovos.

PD: Gracias, nené. Moitas gracias e moitos bicos para eses vigueses que me botan de menos.
PD II: E falando de cinzas, e de lume... procurade que o único lume deste ano en Galicia sexa o que tódolos galegos levamos dentro. Só ese.

Os soños que se esfuman

2007-04-15T14:19:00.000+02:00

Pois si, Granada quedarase onde está, e sen min. Non teño praza, nos resultados quasi definitivos, por unha nota media inferior á das outras dúas persoas que si que a conseguiron.
Non estou triste: xa chorei o que tiña que chorar, e agora tiro para diante, con forzas renovadas. Granada será só un magnífico destino para ir de vacacións. Non é a fin do mundo, ¿verdade?, hai cousas peores.
Intento autoconvencerme de que isto non é tan malo.
Un bico a todos.

Pasado, presente e futuro

2007-03-19T18:52:00.000+01:00

Grandes termos da alma, dun alma que ás veces dubida do momento no que se atopa. Agora, hoxe, aquí... parece doado, pero non o é. Hai frases que me fan recordar un antes, un onte, un alí... e entón pregúntome: ¿e que pasará mañán? Qué será de min cando chegue septembro, cando me suba a ese bus-tren-avión (aínda teño que valorar prezos)...

"Quien se va, quien se queda... quien le duele más la soledad...A quién le duele más la soledad, si todos los rincones de mi vida tienen algo tuyo?". É unha maneira de velo, cantada por Bebe. Outra maneira é a que me cantou a semana pasada alguén, que di algo así como "no te echaré de menos en septiembre: verano muerto, veré a las chicas pasar"...

Non sei. Parece que Granada ten antes mil obstáculos, mil recordos. E algunha que outra decisión difícil. Se cadra é a proba que me queda por pasar para ser definitivamente merecedora desa cidade andaluza que me espera, durmida, cos raios de sol detidos no ar...

¿Cesará algún día esta morriña que me invade? Aínda non me fun... e xa vos boto de menos.

Noites

2007-03-01T18:35:00.000+01:00

Son noites extrañas estas nas que vivo. Hai un anxiño ó meu lado que me cuida, un anxiño que ás veces é un pouco demo (supoño que como todos). Tápame, bótame as sabas por riba para que non teña frío, e faime cóxegas e vivo un momento de inspiración de arte contemporánea con el.
Véxonos ós dous como caixas blancas con arames por brazos e pernas, pero pesamos moi pouquiño, e o blanco é moi suave. Cada vez que me morde, ese anaco de min tórnase en cor, amarelo, rosa, vermello... provoca tanta sinestesia que creo que deliro.
Chámase deformación profesional. Grazas por recordarme que todo nesta vida se pode tornar en arte. Incluso as bágoas.

Un bico a todos.

2007-02-14T02:41:00.000+01:00

Xa está, xa rematei, xa acabou o martirio máximo de verte ancorada nunha biblioteca, ancorada a unha silla... Agora queda un parcial, alá por marzo... Pero por agora a durmir de noite e vivir de día, que xa teño ganas de que o meu reloxio interno comece a facer o seu tic tac tic tac tic tac...

Mañán regreso, volvo ó meu Vigo, a ese Vigo que me afoga e me dá folgos, a esa euforia de coches e grúas asombradas. A miña casa, o meu fogar...

Teño unhas ganas tolas de tomarme unha caña no Maispa, un cubatica na Juaquina, un té no Uf... Uns sorrisos no Melé. Algo de todo, con todos, a ver se os astros se confabulan e me permiten votarvos un ollo a cada un de vós, que boto de menos e extraño bicar e apertar.

Quérovos. Mil bicos.

PD: un sireno expectante ante a miña chegada...

Planning Xaneiro-Febreiro

2007-01-17T19:21:00.000+01:00

Qué cousiñas!! Así coas coñas... é día 17. Os meus exames comezan nun abrir e pechar de ollos, e eu aínda líada con traballos, pagüer points, exposicións e bibliografías varias. Mañán remato, expoñemos o traballo de Artes Decorativas e Elementos Ambientais (tócatelosgüevos). E despois a chapar como unha condenada.

Ante a negación do estado de darme unha bolsa de estudos (mira ti, eu cunha media de notable e sendo pobre e nada) pois o plan é acabar a carreira canto antes e seguir na axencia de "azafaifas" (jejeje) para sacarme unhas pelillas -moi poucas.

E nada máis, supoño que ata que remate os exames, polo menos os oficiais (xa non falemos de convocatorias extraordinarias, parciales e demais), non escribirei nada. Así que vos informo do meu maganifico calendario:
1 de Febreiro: Arte Galega III (polo menos é bonita de estudar)
2 de Febreiro: Artes Plásticas: do Neoclasicismo ó Postimpresionismo (aprobable, espero)
8 de Febreiro: Arte Galega II (infumable, horrible, asquerosa)
13 de Febreiro: Arte Galega I (un pouco coñazo, pero 1º debería conseguir uns apuntamentos decentes).
28 de Febreiro: Parcial de Arte Antiga (a miña cruz dende 1º, se non a saco este ano renuncio, pido fin de carreira e a la mierda!!)

Un bico a todos. A pesar do estrés e de todo eso, téñovos presentes.
A coidarse!!!

[E os que teñades exames a estudar, non quero ser a única pringada...]

Living on 2007

2007-01-08T13:47:00.000+01:00

Cousas que pasan cada 365 días: que estreamos un novo ano. E este ten pinta de que vai ser bo (polo menos espero que non sexa peor que o 2006)
Onte Rebeca preguntoume que qué lle pedía ó 2007, algo concreto, e non souben qué dicirlle. Creo que non teño nada concreto na cabeza... E como me dixo un rei mago que apareceu polo meu portal o 6 de xaneiro, só intentarei facer o que me apetece, cando me apetece, con quen me apeteza e onde me apeteza. Creo que é un bo desexo.
E deséxovos a todos vós o mesmo. Que fagades o que queirades. Pasádeo ben, que despois de todo é do que se trata nesta vida.

Un bico a todos!!

Arte

2006-11-23T19:55:00.000+01:00

Vivo a base de arte, faime a vida máis doada.

E descubro novos autores, deses que gusta estudiar, porque non teñen clasificación. Odilon Redon, a quen pertence este debuxo, viveu na segunda metade do século XIX. Era un misóxino declarado, un xenio indiscutible, e aínda hoxe os historiadores da arte peléxanse por encadralo nalgún estilo: simbolismo, onirismo, expresionismo, romanticismo... Eu personalmente penso que ten un pouco de todo. De verdade que vale a pena descubrilo.

Un bico a todos.

"Extrema pobreza"

2006-11-02T17:28:00.000+01:00

http://www.youtube.com/watch?v=bP477z_DOo8

Iván Ferreiro deléitanos dende fai un par de días con novo disco, cheo de cousas como estas. Se o vínculo non vos vai, tamén o podedes ver no blog persoal de Iván, en www.ivanferreiro.blogspot.com.

Disfrutade.

Tristemente puesta en pie
acaricias con los dedos la esperanza muerta,
la torpeza y la vergüenza de este año que no fue
ese año que esperábamos tener...
Y lamentas con miradas lo que no se puede ni explicar,
lo que no has guardado,
porque al no ser lo esperado no quisiste ni archivar
ni un solo momento, ni un segundo odiado
de este amor impuro y agotado, enfermo y delicado,
pequeño y despistado que se apaga...
Este amor se apaga, como se apagan los impulsos de tu amor
como terminan los mensajes que no mandas...
este amor se apaga...
Y repetimos los errores
que si antes eran grandes ahora son enormes,
y lamentamos no tenernos uno al otro y darnos flores,
que nos alivien un instante, cambien todo y nos perdonen...
Nuestra falta de cabeza es peor que la pobreza,
porque no nos ha dejado tener nada.
Este amor se apaga, como se apagan los latidos de tu amor,
como terminan mis canciones que no acaban, este amor se apaga....
Se apaga, se apaga...
Como se apagan los impulsos, como se apagan los latidos...
Este amor se apaga, como se apagan los latidos de tu amor,
como terminan mis canciones que no acaban, este amor se apaga...

Un bico a todos (e un bico moi moi grande para ti, que me esperas e me aguantas e me queres ante todo. Xa sabes: SPNB)

Violeta

2006-10-30T21:38:00.000+01:00

Esa nena tan bonitiña que collo no colo con pouca maña é Violeta. Violeta sorrí feliz porque por agora a vida élle doada: mami dálle a teta, durme, mami cámbialle o pañal, durme, mami dálle a teta... e así todo o rato. Só espero que cando empece a crecer as cousas tamén lle sexan fáciles, ou que polo menos ela as volte positivas. Porque despois xa non será tan doado. Pero ten uns pais moi bos e intelixentes que seguro a educarán para sobrevivir neste mundo de tolos.

Benvida, Violeta.
Un bicazo a todos.

2006-10-26T18:15:00.000+02:00

Porque a sorte é cuestión de que a pelota, ó chocar coa rede, caia no teu campo ou no campo contrario (como mola Match Point, e como mola Woody Allen).

Un bico para todos.

Inicio

2006-10-19T13:15:00.000+02:00
"La soledad es un lugar tan vacío siempre".
Eso di Bunbury en Lady Blue.

As persoas marchan e veste rodeada de xente. Quédame un botón, seguro que si... Iván ten razón, e sempre se poden poñer os datos a cero, e reiniciar. Dende o 7 de octubro estou reiniciando, empezando de novo, cunha nova filosofía, cun novo obxectivo. E todo vai moito mellor.

A sabiduría dána os anos...
Un bico para todos.